<HTML>
<TITLE>Hays Media</TITLE>
<HEAD>
<script language="javascript" type="text/javascript">
<!--
function FitImage(o){if ((o.width != 0) && (o.height !=0)) if(o.height>o.width) o.height=Math.min(o.height,o.fittosize); else o.width=Math.min(o.width,o.fittosize);}
function FitImages(){for(i=0; i < window.document.images.length; i++){o = window.document.images[i];if(o.fittosize)FitImage(o);}}
function ScaleItem(o){oldwidth = o.width; oldheight = o.height; if(oldwidth!=0) o.width=oldwidth*screen.width/1280; if(oldheight!=0) o.height=oldheight*screen.width/1280;}
//-->
</script>
</HEAD>
<BODY BACKGROUND="dream.gif" OnLoad="FitImages()">
<FONT FACE="ARIAL">
<TABLE WIDTH = 980 CELLSPACING="0" CELLPADDING="0" style="border-collapse:collapse">
<TR>
<TD WIDTH=150 VALIGN=TOP>
<CENTER>
<!--[if lte IE 6]>
<A HREF="index.html"><IMG border=0 SRC="HomeNoTrans.png" OnMouseOver="this.border=1" OnMouseOut="this.border=0"></A><BR>
<A HREF="GalleryIndex.html"><IMG border=0 SRC="GalleryNoTrans.png" OnMouseOver="this.border=1" OnMouseOut="this.border=0"></A><BR>
<A HREF="JournalIndex.html"><IMG border=0 SRC="ArchiveNoTrans.png" OnMouseOver="this.border=1" OnMouseOut="this.border=0"></A><BR>
<![endif]-->
<![if ! lte IE 6]>
<A HREF="index.html"><IMG border=0 SRC="Home.png" OnMouseOver="this.border=1" OnMouseOut="this.border=0"></A><BR>
<A HREF="GalleryIndex.html"><IMG border=0 SRC="Gallery.png" OnMouseOver="this.border=1" OnMouseOut="this.border=0"></A><BR>
<A HREF="JournalIndex.html"><IMG border=0 SRC="Archive.png" OnMouseOver="this.border=1" OnMouseOut="this.border=0"></A><BR>
<![endif]>
</CENTER>
</TD>
<TD>
<!--[if lte IE 6]>
<CENTER><IMG border=0 SRC="HaysMediaNoTrans.png"></CENTER>
<![endif]-->
<![if ! lte IE 6]>
<CENTER><IMG border=0 SRC="HaysMedia.png"></CENTER>
<![endif]>
</TD>
<TD ALIGN=RIGHT WIDTH=150 VALIGN=TOP>
</TD>
</TR>
</TABLE>
<TABLE WIDTH = 100%><TR>
<TD WIDTH=100>
<A HREF="Journal29.html"><IMG border=0 SRC="inenglish.gif" OnMouseOver="this.border=1" OnMouseOut="this.border=0"></A>
<IMG border=1 SRC="popolsku.gif">
</TD>
<TD ALIGN=CENTER>
<TABLE><TR>
<TD width=35 ALIGN=RIGHT><A HREF="JournalPoPolsku28.html"><IMG border=0 SRC=bakarrow.gif width=30 height=20 OnMouseOver="this.border=1" OnMouseOut="this.border=0"></A></TD>
<TD ALIGN=CENTER><FONT SIZE=+2><B>Adopcyjna Wyprawa (Część 2) (19.10.2007)</B></FONT></TD>
<TD width=35 ALIGN=LEFT><A HREF="JournalPoPolsku30.html"><IMG border=0 SRC=fwdarrow.gif width=30 height=20 OnMouseOver="this.border=1" OnMouseOut="this.border=0"></A></TD>
</TR></TABLE>
</TD>
<TD ALIGN=RIGHT WIDTH=100>
<A HREF=Gallery/2007/2007_10/index.html><IMG border=0 height=20 SRC=Photos.png OnMouseOver="this.border=1" OnMouseOut="this.border=0"></A>
</TD></TR></TABLE>
<I>[Jest to część druga opisująca dzień po dniu naszą wyprawę aby zaadoptować Izabelę. Większość jest zebrana z emailόw, ktόre wysyłaliśmy podczas podόży więc niektόre partie mogą być Wam znajome.]</I>
<P>
<B>Waszawa: Dzień 29</B>
<P>
Chłopcy odlecieli do USA.
<P>
Ja z Izabelą spędziłam cały dzień w pokoju w hotelu opłakując stratę „Dada” co jest rόwnoznaczne dla Izabeli z Dantem i Dadi.  Ona bardzo wyraźnie zaczęła dziś wołać „Mama” więc myślę, że separacja rodzicόw może być nieoczekiwanie pozytywnym efektem.  Bawiłyśmy się, jadłyśmy, siedziałyśmy na nocniczku, namydlałyśmy i płukały ręce i powtarzałyśmy te czynności.
<P>
Ona rόwnież „odkryła”, że twarz składa się z wielu części oprόcz nosόw, oczu, uszu i włosόw i spędziła większość dnia „egzaminując” mnie co jest co. Używam języka polskiego ponieważ wszystko po angielsku oprόcz piosenek ona wyraźnie nie odbiera.
<P>
Aby wyjść na chwilę poszłyśmy na zwiedzenie hotelu. Znalazłyśmy siłownie, 5 „wypoczynkowych loży” i przepiękny widok Warszawy z 33go piętra. Ponieważ nikt się nie zjawiał mogłyśmy przez pewien czas obejść całą ściane ze szkła i Izabela z ooh i aaah zupełnie jak małpka pokazywała na ludzi, auta, trolejbusy i wszystkie interesujące szczegόły miejskiego ruchu.
<P>
Z powrotem na naszym piętrze była przekonana, że powinnyśmy iść do innego pokoju.  Poprowadziła mnie, trzymając mnie za palec, do końca korytarza prawdopodobnie aby obejrzeć rόżne przeciwpożarowe i wyjściowe znaki więc ja puściłam jej palec i odeszłam kilka krokόw.  Zrobiła 50 krokόw samodzielnie (gdy ja cofałam się) zanim ją podniosłam aby uściskać.  Za drugim razem zrobiła 57 krokόw i oczywiście upadła. Po tym nie miała ochoty powtόrzyć tego abym zrobiła nagranie.  Trochę pόźniej wyszłyśmy na korytarz znowu i tym razem ona przeszła cały korytarz kilka razy po 10-12 krokόw, upadając na pupę i wstając samodzielnie bez trzymania się ściany. Mamy więc wyraźny postęp.  Być może nie będzie tak dużo zataczania się gdy znajdziemy się już w domu.
<P>
Izabela w dalszym ciągu ubόstwia „This little piggy” (Ta mała świnka – piosenka którą się śpiewa ruszając dziecku po kolei wszystkie paluszki od nogi).  Ciekawe, ponieważ Dante nigdy nie przejawiał zainteresowania tą zabawą i zwykle probόwał wykręcić się kiedy ją inicjowałam.  Izabela w nieskończoność chce aby śpiewać to przechodząc ręką z nogi na nogę. Dziś odkryłam, że co ona naprawdę CHCE to jest spiewać i ruszać paluszki w OBU stopach w tym samym czasie!  Oh, to wyzwala wspaniały śmiech.  I nasza ostatnia mała świnka śpiewa: „MY, MY, MY, MY, MY NAPRAWDĘ CHCEMY IŚĆ DO DOMU!”
<P>
<B>Warszawa: Dzień 30</B>
<P>
Jak niektόrzy z Was orientują się, moja matka (Baba Jaga) nie popierała naszej idei adopcji Izabeli. Nawet po naszym pierwszym pobycie w Polsce ciągle wierzyła że „zmądrzejemy” i że ta cała adopcja nie dojdzie do skutku.  My stawaliśmy się coraz bardziej zawiedzeni jej brakiem partycypowania w naszej radości a ona była zawiedzona odrzucaniem przez nas jej zastrzeżeń.  W końcu doszliśmy do punktu gdy przestaliśmy rozmawiać.  Ponieważ mieliśmy bardzo mało czasu między otrzymaniem daty w sądzie i naszym wyjazdem bo byliśmy w kołowrotku rόżnych załatwiań, więc nie było czasu aby rozwiązać ten problem. W związku z tym Baba Jaga została zostawiona sama sobie aby dumać nad jej uczuciami i w jakiś sposόb je uporzadkować (gdy my zostaliśmy z naszymi obawami do jakich konkluzji ona dojdzie gdy wrόcimy). Ponieważ nie miała żadnych wiadomości co się z nami dzieje i gdzie jesteśmy, około 30 dnia jej matczyne niepokoje wzięły gόrę nad nieporozumieniem. Jednak niechętna skontaktowania się ze mną osobiście poprosiła jej kuzynkę, Grażynę, aby sprόbowała dowiedzieć się cokolwiek o naszej sytuacji aby uspokoić jej niepokόj i sprawdzić czy nie potrzebujemy pomocy.  Ciocia Grazyna, ktόra mieszka w Warszawie, wysłała mi więc email pytając jak nam idzie, właśnie w dniu gdy my byliśmy zajęci pakowaniem chłopcόw do domu.
<P>
Wahająca się z początku i oczekująca, że ciocia Grażyna jest uprzedzona do naszej decyzji z powodu długich i serdecznych kontaktόw z moją matką, zdecydowałam się skontaktować z nią tylko ze względu na dobre wychowanie. Ona wzięła mnie i Izabelę dzisiaj na obiad i chociaż ja nie mam żadnych wspomnień z dzieciństwa z nią związanych, okazało się, że obie pasujemy do siebie.  Ja odkryłam w niej ogromną otwartość, umiejętność dyplomacji i szczerość, nie wspominając już wspaniałego humoru.
<P>
Ponieważ teoretycznie następnego dnia miałam opuścić hotel i być przeniesiona do mieszkania, ona zaproponowała, że mnie zawiezie do tego nowego apartamentu więc nie będę musiała brać taksόwkę.  Rόwnież chciała obejrzeć to nowe moje miejsce aby być pewną, że jest bezpieczne.
<P>
<B>Warszawa: Dzień 31-32</B>
<P>
Oczywiście rodzina z Włoch, ktόra mieszkała w mieszkaniu, do ktόrego miałam się przeprowadzić z Izabelą, nie otrzymała paszportόw i nie było wiadomo kiedy to nastąpi.  Powiedziano mi, że ja mogę przedłużyć moj pobyt w Novotelu.  To wcale mi nie odpowiadało.  Ciocia Ewa rόwnież przyjechała do Warszawy aby mi pomόc przenieść się do nowego miejsca i być ze mną chociaż przez kilka dni podczas mojego pobytu w Warszawie. Po opowiedzeniu moim ciociom o moich nowych kłopotach, Ciocia Grażyna natychmiast zaproponowała mi zamieszkanie w jej dużym apartamencie na Żoliborzu, w jednej w najbardziej eleganckich dzielnic Warszawy.  Chcąc nie chcąc lecz niezmiernie wdzięczna za propozycję, przeniosłam sie więc tam z Izabelą.
<P>
Okazuje się, że ciocia Grażyna jest doskonałą gospodynią i towarzyszką i mamy mnόstwo radości z poznawania się bliżej. Rόwnież spędzam trochę czasu z ciocią Ewą, ktόra mieszka u jej krewnych.  Odwiedziłam ją z Izabelą i poznałam dalszych krenych ze strony mojego ojca, do ktόrych należy Małgorzata, mniej więcej w moim wieku i jej matka, ciocia Ania.
<P>
<B>Warszawa-Krynica-Grybόw-Muszyna-Złockie-Grybόw-Krynica-Warszawa: Dzień 33-35</B>
<P>
Wybόr dnia zjawienia się w sądzie nie mόgł być gorszy, gdyż przez to Dante i Chris zostali pozbawieni możliwości kilku tygodni swobodnego zwiedzenia Polski.  Ale ja też nie bardzo miałam pojęcie kiedy znowu będę tutaj więc zobaczenie się z moim prawie 90letnim ostatnim dziadziem było dla mnie ważne.  Ciocia Grażyna była nadzwyczajnie pomocna w zrealizowaniu tego mojego marzenia. Podrόż do Krynicy zajęła nam dziesięć godzin; dwie z tego były spędzone w korkach na obrzeżu Kielc.  Musiałyśmy stanąć kilka razy dla Izabeli, ktόra wyglądało, że nie ma nic przeciwko temu jak auto jechało szybko, ale protestowała dość głośno jak auto ledwo posuwało się w tłoku.  W Krynicy zatrzymałyśmy się w mieszkaniu rodziny cioci Grażyny.  Stąd wzięłam taksόwkę do Grybowa aby zobaczyć się z moim dziadkiem, gdy ciocia została z Izabelą.  Dziadek zareagował bardzo przyjemnie na wiadomość, że postanowiliśmy powiększyć naszą rodzinę adoptując dziewczynkę.  Ja zostawiłam to do jego decyzji czy chce ją zobaczyć czy nie i on orzekł, że będzie szczęśliwy ze spotkania jej. Więc kiedy ciocia Grażyna zadzwoniła, że Izabela wstała po jej drzemce, zaaranżowałyśmy, żeby ją przywiozła by spotkała jej nowego pradziadka.
<P>
Po krόtkiej chwili zostawiliśmy dziadka aby odpoczął i pojechałyśmy do Muszyny a potem na Złockie.  Tam poszłyśmy do kościoła, w ktόrym byłam ochrzczona i wzięłam Pierwszą Komunię i gdzie większość rodziny mojej matki jest pochowana na przylegającym cmentarzu.  Odczułam smutek odwiedzając i wyplewiając groby, z grobem mojej babci włącznie; byłam po raz pierwszy na jej grobie ponieważ ona umarła w 1994 roku gdy ja studiowałam robiąc moje magisterium.  Potem pojechałyśmy na miejsce gdzie spędziłam większość moich najpiękniejszych wakacji w okresie dzieciństwa. Mojej matki najmłodsza siostra, ciocia Małgosia, była tam.  Bardzo zaskoczona zobaczywszy nas pozwoliła nam zwiedzić okolicę. Pokazała mi ziemię, ktόra została podzielona po śmierci babci i gdzie była moja część.  Kawałeczek wielkości znaczka pocztowego ma przepiękny widok i byłoby wspaniale mieć tam domek pewnego dnia.  Droga dojazdowa też by się przydała.
<P>
Po obejrzeniu wszystkich zmian w ogrodach i domach i opłakując stratę ogromnej gruszy, ktόra była widoczna z dużej odległości i ktόra wyraźnie zaznaczała gdzie jest dom naszej rodziny, ciocia Grażyna, Izabela i ja wyjechałyśmy. Zdecydowałyśmy, że jest jeszcze wystarczająco wcześnie aby odwiedzić dziadka jeszcze raz w Grybowie.  On ucieszył sie naszą wizytą nawet bardziej niż za pierwszym razem.  Określił Izabelę jako ciekawską i natychmiast nazwał ja „Małą myszką” gdyż ona w tym czasie prόbowała wszystkie jego piloty i telefony, i otwierała szafki, - typowe dla małego dziecka.
<P>
Powrόt do Warszawy zajął tym razem tylko 8 godzin.Tego wieczoru zadzwoniła do mnie ciocia Marysia (moja matka powiedziała jej o adopcji i że mieszkamy u Cioci Grażyny).  Ona była bardzo zadowolona słysząc o Izabeli i zdecydowałyśmy się, że musimy się spotkać jak wrόcę z Łodzi, gdzie miałam zaplanowany tydzień u cioci Ewy.
<P>
Rόwnież miałam telefon od Magdy, ktόra zaanonsowała, że odwiedzi mnie jutro.  Oznajmiła, że potrzebuje mojego podpisu żeby adwokat mόgł odebrać 5 kopii metryki urodzenia Izabeli w Toruniu.  Niestety ale to znaczy, że ja muszę podrobić podpis Chrisa!!  Magda zapewniła mnie, że „to się zawsze robi” i że rodzina przede mną zrobiła to samo, jednak ja nie rozumię dlaczego ona nie poprosiła o jego podpis gdy Chris był tutaj.
<P>
<B>Łόdź: Dzień 36-40</B>
<P>
Mόj kuzyn, Tomek, odebrał nas w Warszawie i zawiόzł do Łodzi zostawiając nas w apartamencie cioci Ewy.  Razem z Izabelą zaczęłyśmy tydzień pieknych spacerόw z ciocią Ewą i jej psem, Knotem.  Między wizytami w rόżnych parkach, na cmentarzu (na ktόrym jest pochowana rodzina mojego Ojca), zakupami i wizytami u przyjaciόłki Doroty i jej cόrki, Oli, znalazłam czas aby dowiedzieć się, że mόj pradziadek, Jan Checinski, jest jedną z ofiar wśrόd wojskowych i pracownikόw państwowych zmordowanych przez NKWD w 1940 roku w Ostaszkowie.
<P>
Ciocia Ewa sprawiła, że zaczęłam fascynować się kilkoma polskimi serialami, ktόre oglądałyśmy razem w między czasie oglądając albumy ze starymi zdjęciami i snując rozważania nad naszym życiem.  Przed pόjściem spać zasiadałam do jej antycznego win 98 komputera i prόbowałam dotrzeć do moich emaili, co na ogόł wymagało kilkakrotnego uruchomienie komputera ponownie. Połączenie internetowe szybkością 32 kilobitów na sekundę  przypomina nasze stare łączenia przez telefon zanim mieliśmy połączenie satelitarne i te prόby bez końca, bardzo mnie denerwowały więc siedziałam naogόł długo w nocy.
<P>
Podczas mojego pobytu ciocia Ewa i ja miałyśmy za zadanie zrobić zdjęcie paszportowe dla Izabeli.  Skończyło się to całkiem poważną wyprawą tramwajami, autobusami i długim spacerem ponieważ miejsce znane cioci miało zepsuty aparat więc zostaliśmy skierowani gdzieś indziej.  Udało nam się znaleźć inne miejsce trochę bliżej i zrobiliśy całkiem ładne zdjęcia za 25 złotych..
<P>
<B>Łόdź: Dzień 41</B>
<P>
Małgorzata, ktόrą poznałam w Warszawie, przyjechała dziś do Łodzi i zaofiarowała mi objazd po Łodzi jako „Dzień Wychodny Dziewcząt”.  Izabela została z ciocią Ewą gdy my poszłyśmy „w miasto”.  Odwiedziłyśmy Podstawową Szkołę Muzyczną, do ktόrej chodziłam przez pόł roku pierwszej klasy, Muzeum Księży Młyn gdzie byłyśmy rozbawione wystawą starych nakryć stołowych i sprzętu domowego oraz dzieła sztuki w formie ze smakiem ułożonych i pokrojonych kawałkόw chleba i nowy mall w Łodzi zwany Manufakturą gdzie zjadłyśmy pyszne pierogi w Pierrogerii, gdzie była niesamowita tymczasowa wystawa sztuki egipskiej z popisem aktorskim przedstawiającym proces mumifikacji; na koniec całkowicie poddałyśmy się i wykazały upadek wszelkich norm w Wedlowskiej Czekoladowej Kafejce.
<P>
Ponieważ Łόdź słynie w świecie z produkcji filmowych światowej sławy reżyserόw takich jak Wajda, Polański i Kieślowski i zainspirowała wielu innych, ostatnio Davida Lynch, miasto jest nazywane więc HollyŁόdź.  Ja nie mogłam się oprzeć aby nie zrobić zdjęcia tego napisu dla Waszej radości.
<P>
Kiedy Izabela zapytywała się o mnie, ciocia Ewa dzwoniła na mόj telefon komόrkowy i przykładała słuchawkę do jej ucha.  Ona wyraźnie była przejęta moim bez ciała głosem. Za ktόrymś razem wzięła słuchawkę w ręce między rozmowami, podniosła ją do cioci Ewy i zasępiona powiedziała: „nie ma mama”.
<P>
<B>Sokolniki: Dzień 42</B>
<P>
Ciocia Ewa, jej obaj synowie z rodzinami, jak rόwnież rodzice żony Tomka spędzili z nami cały dzień w Sokolnikach gdzie Tomek wykańcza jego nowy dom. Zajęło mu to 3 lata ale to jest przepiękny dom, z oknami w sufitach, w rogu głownej łazienki ma jacuzzi, przepiękne podłogi, wspaniałą kuchnię i śliczny na poddaszu pokόj dla Julki udekorowany zielonymi wykładzinami z kaczkami i biedronkami.
<P>
Pamiętam jak dojazd do Sokolnik zabierał „cały dzień”. My, dzieci, byliśmy upychani do cioci Ewy auta, ktόre prowadził jej mąż, wujek Rysiek, i pod ktόrym to on spędzał cały czas w Sokolnikach prόbując je naprawić.  Obecnie dojazd trwa mniej niż pόł godziny.  Miasteczko rozrosło się niesamowicie i chociaż zachowało wiejski charakter i urok, ma sklepy, lepsze drogi i nawet kościόł (ktόry kiedyś składał się z ławek ustawionych przed ołtarzem pod gołym niebem).
<P>
Stary dom ciągle jeszcze stoi, z tymi samymi 30to i wiecej letnimi zielonymi firankami, ale zewnętrzna ubikacja została zastąpiona nową i funkcjonalną łazienką. Na scianach sypialni zachowane są kreski Tomka, Marka i mojej wysokości z czasów gdy tam przebywaliśmy jako dzieci.
<P>
Izabela i Julka bawiły się o tyle o ile mozna oczekiwać przy rόżnicy ich lat. Zabawiałam je obie książkami, piosenkami i rymami i po jakimś czasie Izabela zaczęła być zazdrosna o Julkę, ktόra chciała zmonopolizować moje kolana. Wyraźnie było widać, że wśród podrόży, zmian w miejscach spania i przepływu ludzi dookoła nas, ja byłam jedynym stałym odnośnikiem w życiu Izabeli. Ona przywiązała się bardzo do mnie i przewidywałam, że włączenie Dante i Dadi do jej obecnej idei rodziny będzie problematyczne.
<P>
<B>Warszawa: Dzień 43</B>
<P>
Korki w drodze powrotnej do domu cioci Grażyny były niesamowite i zabrało nam 4 godziny aby tam dotrzeć, zamiast normalnych dwόch. Biedny Tomek nie chciał nawet zostać i trochę odpocząć gdyż bardzo pragnął być jak najszybciej spowrotem w domu w Łodzi.
<P>
Podczas pobytu w Łodzi coś złapałam i zaczęłam się bardzo źle czuć. Cały czas kaszlę i mam zatkane zatoki.  Martwię się, że Izabela to też może złapać co byłoby bardzo złe w związku z kondycją jej serca.  Mam także nadzieję że nie zarażę cioci Grażyny.
<P>
Ze strony pozytywόw, Izabela ma nowe słowo.  Ona może mόwić „up”, co brzmi raczej jak „ap” ale jest do zrozumienia.
<P>
<B>Warszawa: Dzień 44</B>
<P>
Jak zwykle „wszystko się zmieniło”.  To wydaje mi się jedyna niezmienna odpowiedź, ktόrą ciągle dostaję.  Dziś mieliśmy wypełnić jakieś papiery aby zacząć proces zdobycia paszportu dla Izabeli. Mόwiono mi, że to nie zajmie więcej jak kilka minut i że nie potrzebna jest do tego Izabela.
<P>
Ależ NIE!.
<P>
Rano dowiedziałam się, że najpierw musimy dostać dla Izabeli numer Pesel i dopiero wtedy wypełnić papiery o paszport.  Oczywiście teraz, gdy wszyscy w Ministerstwie czegoś tam zostali wyrzuceni i pokazała się nowa ekipa, otrzymanie Peselu w teori powinno być zrobione kilka dni przed wystąpieniem o paszport.
<P>
Magda, nasza koordynatorka, ma w tej chwili inną rodzinę w Polsce, ktόra własnie przyleciała ostatniej nocy po 18 miesięczną dziewczynkę, ktόrej jednyną wadą było to, że urodziła ją alkoholiczka i chociaż dziecko nie ma żadnych oznak alkoholowego zespółu płodowego, nikt w Polsce nie chce jej zaadoptować.  Ona jest urocza jak cukierek.  Magda ma ich dziś zawieźć do Płocka.  Najpierw więc ona chciała zabrać mnie z cioci Grażyny domu i zawieźć do ministerstwa, odwieźć spowrotem i potem odebrać Izabelę, i zawieźć nas na godzinę czternastą na naszą wizytę po paszport.  Ja powiedziałam jej, że lepiej pojechać z Izabelą od razu ponieważ korki na ulicach Warszawy są ogromne i coś jeszcze może „wyskoczyć” więc spόźnimy się.  Oczywiście miałam rację.
<P>
Magda prawie wyżebrała w ministerstwie aby Pesel został przyznany natychmiast. Może sprawił to urok Izabeli, może mόj kaszel, albo też Magdy niesamowite kręcenia za ktόre powinna dostać Oskara, w każdym razie obojętnie z jakiego powodu urzedniczka nagięła trochę przepisy i kazała nam zgłosić się przed czternastą gdy wszystko będzie gotowe.
<P>
W ten sposόb wziełyśmy taksόwkę do Holiday Inn gdzie zatrzymali się nowoprzyjezdni i Magda kazała mi czekać w holu podczas gdy ona musiała porozmawiać przez telefon z kimś przez chwilę. Kiedy czekałam, Izabela zjadła całego banana samodzielnie i obeszła hol milion razy. W końcu Magda przyszła i przedstawiła mnie czekającej parze (ktόra rόwnież czekała w holu ale ponieważ mieli bagaże nie przyszło mi do głowy że to mogą być oni) i zaanonsowała, że jest głodna. Zdenerwowana z powodu czasu, przypomniałam jej, że mamy być spowrotem w ministerstwie o 2giej.  Ona więc zjadła szybko, poczęstowała nas herbatą i pognaliśmy inną takόwką do ministerstwa gdzie, nie do uwierzenia, dowiedziałyśmy się, że Izabela ma Pesel.  Złożyłyśmy konieczny plik papierόw o paszport i zostałyśmy powiadomione, że może być gotowy w piątek. Albo w poniedziałek.  Najpόźniej we wtorek.  Prawdopodobnie.  Więc uzbroiłyśmy się w cierpliwość.
<P>
W między czasie ja coraz bardziej czułam się chora z godziny na godzinę. Izabela nie spała po południu ani nie zjadła obiadu. Ciocia Grażyna była zaniepokojona moim kaszlem i zamόwiła wizytę aby obejrzał mnie lekarz w jakiejś klinice tego popołudnia. Za 70 złotych zostałam prawdziwie przebadana przez lekarza (jestem przyzwyczajona, że amerykańscy lekarze słuchają o symptomach od chorych ale prawie nigdy nie badają) i zawyrokował, że moja wirusowa infekcja jakiegoś rodzaju bardzo szybko (w ciągu 2 dni) wywołała bakteryjną infekcję w piersiach i to rozwinęło się w pełny bronchit.  Po badaniu poszłam do apteki i wykupiłam jej połowę za 86 złotych (antybiotyk i mnόstwo innych rzeczy jakie mi przepisał).  Izabela zjadła obiad wieczorem w prawdziwym amerykańskim stylu.
<P>
Lekarz rόwnież zalecił aby Izabela spała w innym pokoju i że powinnyśmy przewietrzyć pokoje, w ktόrych jestem cały czas, że ona powinna dużo pić napojόw i sokόw i ja powinnam „być daleko od niej”.  Jakby to było możliwe w tej sytuacji...
<P>
Ciocia Grażyna otworzyła dla mnie dodatkowe łożko w innym pokoju, chociaż ja obawiałam się, że Izabela spadnie z łόżka w sąsiednim pokoju w środku nocy.
<P>
<B>Warszawa: Dzień 45-47</B>
<P>
Polskie antybiotyki wyraźnie dobrze działają na mnie i czuję się o wiele lepiej.  Izabela dalej śpi w oddzielnym pokoju bo znalazłyśmy sposόb jak ją „przypiąć”, żeby nie spadła z ogromnego łoża podczas jej nocnych przesuwań pod kołdrą.  Ja jestem zadowolona ze swobody, zwlaszcza, że ciocia Grazyna ma zainstalowanego Skypa więc moge rozmawiać z Chrisem prawie każdego wieczora i zdawać mu sprawozdanie z naszych przygόd.
<P>
Ostatnio Izabela wiekszość czasu gdy nie śpi spędza chodząc przy mnie. Ona jest w pełni świadoma funkcji jej ciała i dosłownie przynosi mi nocniczek pokazując na krocze jakby mόwiąc, że czas na siusianie. Jestem zdumiona tym w jej wieku. Ale ciągle jeszcze używamy 3 lub 4 pieluchy dziennie jednakże tylko dlatego, że ona w końcu pije cale 300 ml soku dziennie.
<P>
Ona pokazuje „prosze wiecej jeść” albo „prosze więcej pić” (aktualnie ciągle jeszcze używa „mleko” zamiast „pić”) chociaż woli albo „proszę jeść” albo „więcej jeść” ale nie lubi pokazać wszystkie trzy znaki razem zbyt często.  Zaczęłam ją uczyć „dziękuję” ale nie wygłąda aby rozumiała o co chodzi.  Ona poznała znak na „skończone” (koniec), ktόry wymachuje podobnie do „pić”, ale gdy nie ma nic w ustach i jest gotowa na następny kęs sygnalizuje „skończone” i mόwi w tym samym czasie „nie ma”! Ona może powiedzieć „pa pa” kiwając rączką jednocześnie z właściwym dla jej wieku opόźnieniem.  Chce poznawać słowa wszystkich rzeczy dookoła więc pokazuje na jakąś rzecz i pyta „to to” zamiast „co to”.
<P>
Zaczęłam ją wypytywać o nazwy przedmiotόw w ksiażce i wygląda na to, że w rezultacie tego powiększyła słownictwo. Kiedy nie zna odpowiedzi prόbuje kokieteryjnie zmienić temat ale gdy nie ustępuję i ponawiam pytanie, czasami zaczyna się złościć i prόbuje rzucić książkę (co powoduje, że ją zabieram i wόwczas oczywiście ona chce ją z powrotem).  Z dużą cierpliwością jest w stanie włożyć 10 kształtόw do kostki do odróżnania kształtów, chociaż z niektόrymi ma kłopoty z przekręcaniem ich.  Nie wykazuje zainteresowania układaniem klockόw jeden na drugim, ale odkryłam, że najbardziej interesującą częścią plastikowych klocków które kupiłam w Ciechocinku jest alfabet! Ale ponieważ zaczęłam od litery s i powiedziałam: „sssssssss” wygląda na to, że wszystkie dla niej litery to „sssssssssssss”.  Pokazałam jej jak przelewać wode z kubeczka do kubeczka w wannie i 20 minutowa kąpiel przemieniła się w godzinną zabawę.
<P>
<B>Warszawa: Dzień 48</B>
<P>
Dzisiaj ciocia Grażyna zabrała nas do Rafała (jej bratanek) i Kasi Niekowal i ich dzieci, Kuby (9) i Gabrysi (7).  Izabela obserwowała i prόbowała naśladować gdy starsze dzieci bawiły się grą „Twister”. Dorośli rozmawiali przy herbacie i serniku. Było mi miło spotkać polską mamę, ktόra ma możliwości i wytrzymałość w poświęceniu całego jej czasu i energii dzieciom.  Porόwnałyśmy nasze rozkłady dnia i zaśmiewałyśmy się jak to „bycie w domu” naprawdę znaczy byciem przez większość dnia poza domem. Było mi smutno, że Dante nie mόgł bawić się z dziećmi.
<P>
<B>Warszawa: Dzień 49</B>
<P>
Ciocia Grażyna zawiozła nas dziś do jeszcze jednej podmiejskiej dzielnicy Warszawy, do cioci Marysi, ktόrej nie widziałam ponad 10 lat.  Ciocia Marysia jest bardzo kochaną, słodką i opiekuńczą kobietą, ktόra wprowadziła mnie w katolicyzm i brała mnie prawie każdej niedzieli do Katedry Świętego Patryka jak byłam mała; zabierała mnie do Rockefeller Center w zimie na łyżwy, kupowała balony w parku i najlepsze na świecie nowojorskie precle w metrze. Ona uczyła mnie francuskiego i nauczyła kilka polskich piosenek, ktόre spiewałam Dantemu kiedy był maleńki. Ona opiekowała się mną jak moja matka potrzebowała odetchnąć i pozwalała mi schronić się w cioci domu w Booklyn’ie. Kiedy zostałam drugi raz ochrzczona w wieku 8 lat, ona została moją amerykańską Chrzesną Mamą (byłam wyrόżniona podwόjną parą rodzicόw chrzestnych, po jednej parze z każdego kraju). Ona rόwnież była przyczyną, że wybrałam sobie na chrzcie imię Maria. 
<P>
Drogi nasze zupelnie się rozeszły poczas tych lat ale ja często myślałam o niej, o chwilach jakie z nią spędziłam, o pracach jakimi mnie inspirowała i o lekcjach jakie mi dawała. Zobaczenie się więc z nią w Warszawie spowodowało powrόt wszystkich moich wspomnień i silnie poruszyło moje serce. Ona zamieszkała w małym mieszkaniu z pięknym ogrodem. Jak zawsze, jej obiad był prawdziwym rajem dla żołądka i Izabela wszystko sprzątneła z talerza, ku cioci Marysi wielkiemu zadowoleniu. Długo rozmawiałyśmy o przeszłości i przyszłości Izabeli, i zrobiło mi się na secu lżej, że ona aprobowała naszą decyzję jej zaadoptowania.
<P>
<UL><I>
Uważam się za niezwykle uprzywilejowaną z tego powodu, że mogłam Ją widzieć tego dnia i jednocześnie niepocieszona, że z powodu zmiany dnia w sądzie moi chłopcy musieli opuścić Polskę rezygnując z odwiedzenia ludzi, ktόrzy byli bardzo ważni dla mnie w latach mojej młodości. Niestety ciocia Marysia umarła w początkach Marca 2008.  Bedzie zawsze w mojej pamięci.  I jeśli jest niebo, jestem pewna, że Ona tam jest.
</I></UL>
<P>
<B>Warszawa: Dzień 51</B>
<P>
Dzisiaj odebrałyśmy paszport Unii Europejskiej dla Izabeli!
<P>
Oczywiście potrzebujemy zdjęcia do wizy (ktόre, gdybym wiedziala, zrobiła bym w Łodzi w tym samym czasie jak robiłam zdjęcia do paszportu).
<P>
Pojechałyśmy też na egzamin lekarski. Izabela została zważona, zmierzona i „obserwowana”.  Kiedy wspomniałam o wadzie serca, lekarz posłuchał jej serca i zapytał „jaka wada serca”? Wziął 230 Zł, wypisał wszystko co Magda mu powiedziała i przyłożył pieczątki we wskazanych mu miejscach.
<P>
<B>Warszawa: Dzień 52</B>
<P>
Dziś pojechałyśmy po wizę.  Magda wysłała po nas jej kierowcę i on wysadził nas przed Ambasadą tuż przed 10tą (i czekał ponad dwie godziny). Magda była w tym czasie w sądzie więc ja musiałam załatwić to sama. Wszystko szło bardzo szybko aż do chwili jak zapłaciłam $380; od tego momentu musiałyśmy czekać na „wywiad”. Na szczęście inna para Amerykanόw z Long Beach, z Kalifornii, była obok z czwόrką dzieci z Łotwy (Ambasada Amerykańska jest w trakcie otwierania tam działalności i do tego czasu wszystkie procesy adopcyjne z Łotwy są przeprowadzane w Polsce). Czekając, dorośli porównywali swoje przeżycia adopcyjne a dzieciaki bawiły się i Izabela maszerowała dróżkami po całym pokoju.
<P>
Pytano mnie o rzeczy, ktόre musieli wypełnić w jakiejś bardzo archaicznej formie. Na przykład chcieli wiedzieć czy Izabela była w domu dziecka czy w domu zastępczym, jak jej matka ją oddała (czy jest sierotą, została podrzucona, zabrana od jej rodzicόw w związku z jakimś aktem przestępczym w stosunku do niej, etc.). Oczywiście nieznany ojciec został sklasyfikowany jako „zagubiony”. Trochę to wydało mi się śmieszne. Chcieli wiedzieć o jej historii medycznej i jak poważny jest problem wady serca. Oczywiście było tam i pytanie: „Czy wygląda normalnie”. Oniemieli na „krotkie wiązadło wargi gόrnej” ponieważ agent, ktόry mnie przepytywał ani razu nie spojrzał na Izabelę.  Więc w końcu ja pokazując na Izabelę zapytałam czy uważa, że dziecko „wygląda normalnie” i czy widzi coś złego z jej wargą. Agentka stwierdziła że wszystko wygląda normalnie i nie mogła powiedzieć nic ujemnego.  Ona chciała mieć adres rodzicόw zastępczych, ktόry na szczęście udało mi się wygrzebać z mojej pamięci. Chciała też wiedzieć czy Izabela miała kontakt z kimś chorym w ciągu ostatniego miesiąca. Odpowiedź była: nie, i ja nie wspomniałam o tym, że Izabela mieszkała z dzieckiem chorym na żόłtaczkę C przez prawie całe jej życie (ale to było bardzo dokładnie przestrzegane aby kubeczki, ręczniki, i naczynia były oddzielne) ponieważ mogło by to stanowić problem. Oni chcieli wiedzieć jak długo mόj mąż był przy niej, jak wiele czasu mόj syn z nią spędził i dokładnie kiedy zaczął się proces przysposobienia. Wada serca wymagała troche „potańczenia dookoła” ponieważ za namową Magdy lekarz tego nie umieścił w jego raporcie (gdy tymczasem w sądzie byliśmy mocno przekonywani, że jej wada serca jest poważna). Chris, wypełniając formę w Ambasadzie podał, że wie o jej poważnym stanie serca. Ta rόżnica zeznań spowodowała zamieszanie.  Wytłumaczyłam, że w większości przypadkόw zastawka zamyka się sama i że lekarz sprawdził jej serce i nie mόgł niczego wysłyszeć co wskazywało by, że problem nie istnieje (chociaż może istnieć ale nie wysłyszał żadnych szmerόw).
<P>
Kazano nam przyjść z powrotem o piętnastej.  Magda miała mnie zabrać do Ambasady między 13:15 a 14:30.  Ja zadzwoniłam do niej o 13:45 chcąc dostać od niej potwierdzenie.  Oczywiście, jak zawsze, coś wypadło ważnego i zostałam powiadomiona, że mam wziąć taksόwke na swόj koszt. Dzięki serdeczne należą się mojej cioci, ktόra nas tam zabrała swoim autem.  Pomimo zapewnień, że wiza będzie na nas czekać w zewnętrznym okienku, po 20 minutach czekania wśrόd rozpychających się ludzi w kolejce, ktόra się utworzyła w ciągu kilku sekund gdy otworzono okienko, zostałam powiadomiona, że jednak musimy wejść do Ambasady i odebrać wizę w środku.  Tam już wszystko poszło gładko i po 10 minutach opuściłyśmy Ambasadę z wizą w ręku.
<P>
Mam dwa dni aby zmienić moja walizkę w <A HREF= http://pl.wikipedia.org/wiki/TARDIS>TARDIS</A>, tzn statek kosmiczny używany przez Doktora w serialu „Doctor Who”  który od wewnątrz jest wielokrotnie większy i umożliwia wygodne podróżowanie.
<P>
<B>Warszawa: Dzień 53-54</B>
<P>
Janina, przyjaciόłka Cioci Grażny z Wiednia, przyleciała dzisiaj aby spędzić z nią kilka dni w Warszawie w jej apartamencie.  Czułyśmy się razem wspaniale gdyż ona uwielbia klejnoty i ślicznotki i przekonała Ciocię Grażynę aby wzięła nas na zakupy biżuterii i ciuchόw. Mnie udało się kupić kilka kremόw Dr. Ireny Eris, o ktόrych marzyłam już od dawna.
<P>
Janina jest niesamowita i chwilami wydawało mi się, że zachowujemy się jak podlotki ze szkoły średniej, chichocząc się i opowiadając sobie sprośne sekreciki.  Z drugiej strony prowadziłyśmy całkiem poważne dyskusje gdyż Janina jest psychologiem i ma specjalizację w technice Montessori uczenia dzieci oraz ogromną wiedzę z dziedziny rozwoju dziecka więc omawiałyśmy rόżnice metod w Stanach i w Wiedniu i porόwnywałyśmy przerόżne programy wyrόwnawcze. Izabela bardzo przypadła do serca Janinie i obje ciocie rywalizowały o jej względy.
<P>
<B>Warszawa: Dzień 55</B>
<P>
Rano zadzwoniła jeszcze raz do mnie Ciocia Marysia i moj Dziadek.  Powiedziałyśmy „ Do widzenia” Cioci Janinie i Ciocia Grażyna zabrała nas na lotnisko.  Tutaj z Ciocią Ewą, Tomkiem, Małgosią i Julką wypiliśmy szklankę herbaty i pożegnaliśmy się. Byłyśmy szczęśliwe, że lecimy do domu ale i smutne z powodu rozstania, a jednocześnie też zachwycone widząc tyle serdecznych twarzy osόb, ktόre nam tak bardzo pięknie pozwoliły spędzić ten miesiąc, ktόry mόgł być dla nas bardzo nieprzyjemny.
<P>
Nasz odlot był opόźniony o godzinę. Zanim weszłyśmy do samolotu minął już czas gdy małe dzieci mają południową drzemkę.  Izabela zasnęła natychmiast jak tylko usiadłyśmy, niestety 15 minut pόźniej obudził ją huczący głos kapitana, ktόry podał nam rozkład lotu. Na nieszczęście to był koniec jej spania.  Ona nie zmrużyła oka przez następne 10 godzin.  Ale była spokojna i zachowywała się bardzo dobrze w odrόżnieniu do innych maluchόw w samolocie, ktόre wyraźnie były nieszczęśliwe i sprawiały dużo kłopotόw.  My czytałyśmy książeczki wiele, wiele razy, śpiewałyśmy piosenki, rysowałyśmy i robiłyśmy krόtkie spacery w przejściu. Izabela zamoczyła tylko dwie pieluszki podczas całej podrόży (jeden raz zdarzyło się to z powodu długiej kolejki do ubikacji) i nawet udało jej się zrobić kupke w toalecie. Starsza pani, Polka, ktόra siedziała obok nas oznajmiła, że „to jest złote dziecko” po dłuższej obserwacji. Niestety, ale mimo, że zapłaciłam za oddzielne siedzenie dla Izabeli, ponieważ ona miała mniej niż 2 lata, linie lotnicze nie miały dla niej jedzenia. Ja byłam z tego niezadowolona jak i kilkoro innych rodzicόw, ktόrzy dość głośno wygłaszać zaczęli swoje ostre sądy na ten temat, pisząc rόwnież zażalenia. W rezultacie stuardesy LOTu poświęciły ich jedzenie dając je tym dzieciom, ktόre miały na to ochotę.  Ponieważ siedziałyśmy zaraz przy sekcji dla stuardes miałam okazję usłyszeć ich opryskliwe uwagi takie jak: „co za sens, te dzieci nie zjedzą nawet jednej czwartej porcji a ja jestem przecież głodna!” To mogło być prawdą w większości przypadkόw ale nie w przypadku Izabeli. Oczywiście pani siedząca obok nas też słyszała te komentarze. Kiedy stuardesa przyszła aby zabrać tace Izabeli, nasza sąsiadka powiedziała, że ona może poświadczyć, że Izabela zjadła wszystko do ostatniej kruszynki.
<P>
W Chicago zagrałam rolę „Kobiety bardzo potrzebującej pomocy” i jeden z pasażerόw ofiarował się ponieść do kontroli paszportowej siedzenie do auta (w ktόrym siedziała Izabela) gdy ja niosłam Izabelę i ciężki plecak. Wszystko poszło jak z płatka ale musiałyśmy odebrać bagaże i z nimi pόjść do kontroli celnej oraz przejść przez kontrole imigracyjną w związku z paszportem Izabeli. Tutaj znalazłam młodego portiera, Polaka, ktόry okazał się bardzo miły i pomόgł mi z moim majdanem.
<P>
Będąc na lotnisku w Warszawie otrzymałam tylko 3 wejsciόwki do samolotu.  Nie wiedziałam z jakiego powodu ale nie dano mi wejściόwki dla Izabeli na lot z Chicago do Seattle i kiedy o to zapytałam, powiedziano mi, że wejściόwkę dostanę w Chicago.  W Chicago zaczęłam się więc o nią upominać. Oczywiście United nie ma nic wspόlnego z LOTem a LOT coś pokręcił z rezerwacją i zadecydował, że Izabela będzie siedzieć na moich kolanach a nie na własnym miejscu mimo faktu, że ja zapłaciłam za jej bilet. Ponieważ komputery LOTu i United nie mogły się dogadać a reprezentanci obu kompaniinie mogli się porozumieć się przez telefon, sprawa musiała być załatwiona osobiście.  Po usłyszeniu tego bez oporu siadłam z moim bagażem przed biurkiem miłego pana, który miał mi pomóc, i zaczęłam (chociaż to było niekonieczne) na podłodze zmieniać pieluszkę Izabeli bez słowa, dając do zrozumienia, że nie mam zamiaru się ruszyć dopόki ktoś tego nie załatwi. Zabrało to prawie pόł godziny ale w końcu ktoś przyszedł z LOTu i dał mi dwie wejściόwki z miejscami obok siebie.
<P>
Mając już miejsca w ręku oddałyśmy nasze bagaże i przeszłyśmy do placu z jedzeniem gdzie znalazłyśmy Dziadzi, ktόry na nas tam czekał.  Byłam taka zmęczona i stęskniona za domem że wydawało mi się że zjadłam  najlepszy w świecie Big Mac.  Izabela była wykończona ponieważ nie spała i ostrożnie obserwowała Dziadzi. Bardzo jej się spodobał pluszowy biały kot ktόry przyniósł jej Dziadzi. Spędziliśmy trochę czasu rozmawiając, aż przyszedł moment gdy musiałyśmy iść do samolotu. Tym razem, na szczęście głos pilota nie był tak bardzo głośny i Izabela przespała cały lot.
<P>
Dante, Chris, Grandma Sandy i Grandpa Chuck czekali na nas z balonami i masą uściskόw i całusόw. Do domu dobiliśmy bardzo pόźno więc wszyscy poszli do łόżek aby zacząć nowe życie następnego ranka.
<P>
Nawet mimo wszystkich czekań, opόźnień i zmian w planach, nasza podrόż adopcyjna i tak i tak była krόtka w porόwnaniu z podrόżami innych osόb. Jeśli jesteście zainteresowani, oto lista najważniejszych dat:
<P>
Decyzja zaadoptowania dziecka: 05.2006<BR>
Zakwalifikowanie jako kandydaci na rodziców adopcyjnych w stanie Waszyngton: 12.2006<BR>
Formularze wysłane do Agencji: 19.1.2007<BR>
I600A wysłane do USCIS: 19.1.2007<BR>
Propozycja dziecka: 18.2.2007<BR>
Odciski palcόw: 13.3.2007<BR>
Pierwsza wizyta w Polsce: 17.4.2007-23.4.2007<BR>
Otrzymanie I-171H: 5.5.2007<BR>
Data przesłuchania w sądzie otrzymana: 6.8.2007<BR>
Okres przysposobienia: 20.8.2007-14.9.2007<BR>
Data rozprawy w sądzie (zmieniona!): 14.9.2007<BR>
Nowa metryka urodzenia: 1.10.2007<BR>
Otrzymanie paszportu: 9.10.2007<BR>
Otrzymanie wizy: 10.10.2007<BR>
Przylot do domu: 13.10.2007<BR>
<BR>
<TABLE WIDTH=100%><TR>
<TD ALIGN=LEFT><A HREF="JournalPoPolsku28.html"><IMG border=0 SRC=bakarrow.gif OnMouseOver="this.border=1" OnMouseOut="this.border=0"></A></TD>
<TD ALIGN=RIGHT><A HREF="JournalPoPolsku30.html"><IMG border=0 SRC=fwdarrow.gif OnMouseOver="this.border=1" OnMouseOut="this.border=0"></A></TD>
</TR></TABLE>
<!-- Start of StatCounter Code -->
<script type="text/javascript" language="javascript">
var sc_project=888237;
var sc_invisible=1;
var sc_partition=7;
var sc_security="b67b0e7d";
</script>
<script type="text/javascript" language="javascript" src="http://www.statcounter.com/counter/frames.js"></script>
<noscript><a href="http://www.statcounter.com/" target="_blank">
<img src="http://c8.statcounter.com/counter.php?sc_project=888237&amp;java=0&amp;security=b67b0e7d&amp;invisible=1" alt="free web tracker" border="0"></a></noscript>
<!-- End of StatCounter Code -->
</FONT>
</BODY>
</HTML>
�